روزهای مادرانه

روزهایی که فقط تو آن را به خاطر خواهی سپرد... و خدا

 

مادر بودن چیز مزخرفی است! مادر که می‌شوی، فیل هم که باشی، تبدیل می‌شوی به یک موجود ترد و شکننده. با لبخند کجکی یک بچه هپلی توی مترو هزار چراغ روشن می‌شود توی دلت؛ و گریه بچه‌ای در افریقا در اثر سوء تغذیه تا حد هق‌هق می‌بردت. مادر که باشی، انگار همه بچه‌ها می‌شوند بچه‌های خودت. اراذل را که اعدام می‌کنند، برای مادرش گریه می‌کنی. المپیادی‌ها که برمی‌گردند، برای مادرش خوشحال می‌شوی. شهید که می‌آورند، به مادرش افتخار می‌کنی. و این، در دنیایی که اشک‌هایش بیشتر از لبخندهایش است، چیز مزخرفی است.

عکس‌های داعش که جوان‌های موصل را تلنبار کرده‌اند در یک گودال و مثل ترسناک‌ترین فیلم تاریخ همه‌شان را از دم به رگبار بستند، تمام رگ‌هایم را منجمد می‌کند. از خودم می‌پرسم مادران موصل اینترنت دارند؟ این عکس‌ها را می‌بینند؟ مادر آن نوجوانی که یک لحظه قبل از رگبار با ترس و التماس دارد به مردهای پوشیه زده نگاه می‌کند، این تصویر را دیده؟ آن وقت تا آخر عمرش می‌تواند برای لحظه‌ای به این تصویر فکر نکند؟ می‌تواند با تصویر چشم‌های پسر نوجوانش در آخرین لحظه زندگی، زندگی کند؟

فیلم‌های غزه خونم را به جوش می‌آورد. خون‌های روی صورت‌شان، مادرهایی که بچه‌هایشان را از زیر آوار بیرون می‌کشند، انگار مرا انداخته وسط بیمارستان شلوغ غزه. خشک می‌شوم وسط آن شلوغی و همه‌اش به مادرانی فکر می‌کنم که به سقف بالای سرشان اعتمادی ندارند. معلوم نیست سقف بعدی که روی سر بچه‌هایشان خراب می‌شود، کدام است. فکر می‌کنم شاید او هم مثل من دعا می‌کند اگر قرار است بلایی سر بچه‌هایش بیاید، اول خودش بمیرد.

تلویزیون را خاموش می‌کنم. به سایت‌های خبری سر نمی‌زنم. در بحث‌های بعد افطار شرکت نمی‌کنم. می‌خواهم نبینم، نشنوم، فکر نکنم، تا گریه‌ام نگیرد. ولی شب، وقتی دخترها خوابیده‌اند، وقتی چشمم می‌افتد به سقف اتاق و گوشم صدای نفس‌های آرام‌شان را می‌شنود، باز گریه‌ام می‌گیرد.

می‌نشینم پای فوتبال که همه فکرم بشود آن مستطیل سبز و بی‌خیال خون‌های قرمز شوم، اما باز یاد چشم‌های آن نوجوان عراقی می‌افتم که اتفاقا لباس برزیل تنش بود و حالا مستطیل سبز برای همیشه از جلوی چشم‌هایش رفته.

نه این مادرانه مزخرف دست از سر من برنمی‌دارد. چه کنم؟ که موهای صاف آن دختر سوری شبیه دختر من است. که لب‌های بسته شده آن نوزاد فلسطینی شبیه لب‌های دخترک من است. که همه پسرها و دخترهای خونین عالم شبیه بچه‌های من شده‌اند. که من شبیه همه مادران غزه و سوریه و عراق و افریقای مرکزی شده‌ام. نه اشک‌هایمان تمامی دارند، نه مصیبت‌هایمان. تمام هفته منتظریم که اخبار چیزهای بهتری بگوید و نمی‌گوید. حتی جمعه‌ها که اخبار نیست، منتظریم و باز هم روز خوبی نمی‌آید. می‌آید؟

 

پانویس1: این یادداشت، برای همشهری جوان نوشته شده و هفته آینده منتشر خواهد شد.

پانویس2: می‌دانم که عید است، رمضان است، تولد مریم است،... اما... دلم روزی را می‌خواهد که برای همه‌مان عید باشد، تولد باشد، شادی باشد.

پانویس3: به خاطر رعایت حال مادران باردار یا شیردهی که اینجا را می بینند، عکس شهید غزه را برداشتم. کاش یکی رعایت حال همه ما مادرها را بکند و ریشه ظلم را بردارد..... آمین.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم تیر 1393ساعت 2 بعد از ظهر  توسط من.  | 

اینا رو!

 

 

مدتی پیش تصمیم گرفتم برای دخترها از این اسباب‌بازی‌ها بخریم. اما وقتی رفتیم شهر کتاب و قیمت محصولات چوبی‌اش را جستیم، فهمیدیم باید حقوق چند ماه مان را بگذاریم برای خریدن یک آشپزخانه برای بچه‌ها!

چند وقت پیش که این عکس را دیدم، فکر کردم لذت "داشتن" این اسباب‌بازی‌ها یک طرف، لذت "ساختن"ش هم یک طرف! یعنی وقتی با خود بچه‌ها بنشینی و با مقوای کارتن یک ماشین، یک یخچال، یک گاز... بسازی، آن وقت استفاده ازش هم یک لذت دیگر دارد. حتی اگر مارک plantoys نباشد و زود خراب شود و کج و کوله هم باشد.

پانویس: لذت "آرزوی داشتن" یک اسباب‌بازی از هر دوی اینها جذاب‌تر است و چیزی است که با صبوری ما والدین به دست می‌آید. زود آرزوهای بچه‌هایمان را برآورده نکنیم. تا گفت: آن...! نخریم بگذاریم توی اتاقش. بگذاریم شب‌ها رویای شیرینی برای خواب‌هایش داشته باشد.

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم تیر 1393ساعت 10 قبل از ظهر  توسط من.  | 

مهر ماه بود که من "سپهر" را دیدم. سپهر، یکی از هم‌گروهی‌های نرگس بود در مهد. پسری با قدی بلندتر و رفتاری مطلقا پسرانه. از آن‌هایی که صدایشان بم است و همه‌اش دارند ورجه وورجه می‌کنند و از خراب کردن و ریختن و منفجر کردن لذت می‌برند و می‌دوند و کسی به پایشان نمی‌رسد. همیشه خوشحال بودم که یکی از این پسربچه‌ها را در خانه ندارم، چون آدم تنبلی هستم و از فکر این که انقدر دنبال بچه بدوم هم خسته می‌شدم!! ولی سپهر هم‌کلاسی نرگس و حسنا بود که از پارسال با هم دوست بودند و دو تا دختر لاغر سفید آرامند که جان می‌دهند برای 20 ساعت خاله‌بازی پیوسته!! چند ماه بعد، یک بار که با نرگس در مورد مهدکودک حرف می‌زدیم (و درواقع من داشتم به جان کندن و هزار ترفند سعی می‌کردم از توی آن دل عمیق و دست‌نیافتنی نرگس یک چیزهایی را بیرون بکشم!) گفت "من و حسنا و سپهر با هم دوستیم!" اول فکر کردم اشتباه می‌گوید. نرگس؟! سپهر؟!! دوست؟!!! نرگسی که از ترس خوردن به بچه‌های دیگر موقع دوییدن حتی حاضر نیست در بازی‌های بدو بدو شرکت کند، با دونده‌ترین و پسرانه‌ترین بچه کلاس دوست شده باشد؟! گفتم "یعنی سه تایی با هم بازی می‌کنین؟" گفت "آره" گفتم "چه بازی؟" پیش خودم گفته بودم یعنی سپهر، این دو تا دختر آرام را با خودش برده تفنگ بازی؟! گفت "خاله‌بازی!!!"

بعدها که به مامان سپهر گفتم، او هم به اندازه من تعجب کرد. به نظر هردویمان دوست شدن این سه تا با هم خیلی عجیب بود. ولی به نظر خودشان خیلی هم بامزه بود! سپهر می‌شد بابا و از حسنا و نرگس یکی مامان و یکی بچه!! خیلی هم عالی!!!

*

چند شب پیش داشتم به دوست‌های خودم فکر می‌کردم. دوستانی از جاهای مختلف و با بهانه‌های متفاوت. دوستانی که نماز شب‌شان ترک نمی‌شود. دوستانی که به حجاب اعتقادی ندارند. دوستانی که عیدها می‌روند اروپا. دوستانی که سبزی آماده می‌کنند برای دیگران تا روزگارشان بگذرد. دوستانی که مثل پسرها پرشر و شور و شلوغند. دوستانی که از سر و صدا بیزارند و به سختی می‌شود صدایشان را شنید. دوستانی بسیار عجیب و متفاوت.

بعد فکر کردم حتی نزدیک‌ترین دوستانم هم با من یک دنیا فرق دارند. از آنها که از بچگی با هم بزرگ شده‌ایم بگیر تا دوستان دوره دبیرستان و مامان‌هایی که با هم دوستیم... اصلا این آدم‌ها را با چه چسبی می‌شود یک جا جمع کرد؟! این آدم‌ها چه نقطه اشتراکی دارند که من باهاشان دوستم؟! من با تک‌تک اینها چه اشتراکی دارم؟! بین سبک زندگی من و زهرا -که قدیمی‌ترین و نزدیک‌ترین دوستم است- یک میلیون سال نوری فاصله هست، اما ما با هم دوستیم. همدیگر را دوست داریم. به هم اعتماد داریم. این از کجا آمده؟ زندگی چطوری آدم‌ها را این طوری به هم می‌چسباند؟

*

سرنوشت چه دوستانی برای دختران من رقم خواهد زد؟ چطور باید این را به دخترانم یاد بدهم که با آدم‌های متفاوت دوست شود و با نقاط مشترک‌شان خودش را به دیگران پیوند بدهد؟ خوبی‌هایش را منتشر کند و خوبی‌هایشان را ببیند؟ نکته تربیتی این ماجرا کجاست؟ فوت کوزه‌گری‌اش چیست که هنوز این همه آدم تفنگ به دست در دنیا هست که آدم‌های متفاوت را تحمل نمی‌توانند بکنند؟

آدم‌های کره خاکی این را کی یاد خواهند گرفت؟

کی دوستی، بیشتر از دشمنی خواهد شد؟

 

پانویس اجباری: مثل هر آدم عاقل و باقلی من هم خط قرمزهایی برای دوستی‌هایم دارم. این متن به این معنا نیست که مثلا من با یک قاچاقچی مواد مخدر هم حاضرم دوست شوم!!! معلوم است دیگر، نیست!؟

پانویس اجباری دوم: اگر راهش را بلد بودم، اگر میدانستم چطوری میشود آدم خیلی خوبی بود یا بچه خیلی خوبی تربیت کرد، خودم آن آدم خوبه بودم!! که نیستم!! به چشم درد دل اینها را بخوانید، نه به چشم روشهای تربیتی.

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم تیر 1393ساعت 1 بعد از ظهر  توسط من.  | 

این که مهدکودک بچه در جشن آخر سال به بچه‌ها جوجه (بله، جوجه زنده واقعی!) هدیه بدهد،

هدیه‌ای است برای خوشحال کردن بچه‌ها؟

یا انتقامی است از والدین؟!

 

 

پانویس: می‌بریم‌شان باغی، جایی. نگه‌شان نمی‌داریم.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم خرداد 1393ساعت 10 قبل از ظهر  توسط من.  | 

شب تولد مریم.

در ماشین اس‌مس زدم به زهرا که «دیدی همون طوری شد که گفتم؟ شما رفتین و ما داریم می‌ریم بیمارستان!» یک هفته بود داداشم اینها مانده بودند تهران که تولد مریم را باشند، و مریم نیامده بود. زهرا که زنگ زد داشت گریه می‌کرد. من درد داشتم. حال نداشتم بپرسم « تو چرا داری گریه می‌کنی؟!»

*

یک روز.

زنگ زده بودم حالش را بپرسم، گفت دردش گرفته و در بلوک زایمان است. من انگار یکهو وصلم کرده باشند به شیر فشار قوی. زدم زیر گریه! چرا؟ اصلا نمی‌دانم. نه دوست خیلی نزدیکی بودیم، نه وضعیت خیلی بغرنجی داشت. فقط وقتی شنیدم که دارد درد می‌کشد، انگار یخ کردم. آب شدم. پخش شدم.

*

یک روز دیگر.

صبح که بیدار شدم، اس‌مس زده بود «کیسه آبم پاره شد. بستری شدم. ولی همین اول کاری روحیه‌مو باختم. چی کار کنم؟!» یادم رفت که کمرم چقدر درد می‌کند. از جا جستم. کمرم تیر کشید. نفسم بند آمد. زنگ زدم. جواب نداد. پیام دادم به همسرش. دلم می‌خواست آن‌جا باشم. دست بیندازم گردن مادرش و همین طوری بیخود و بی‌جهت گریه کنیم و سوره انشقاق بخوانیم و ذکر بگوییم. تا عصر که خبر دادند «صالح»ش دنیا آمده. باز انگار فلکه اشک‌هایم را باز کردند. زدم زیر گریه و از پشت اشکها برای هرسه‌شان دعا کردم که زیر سایه حضرت صاحب‌الزمان باشند.

*

هی.

هی از خودم می‌پرسم برای چی کلمه «زایمان» این قدر برایم سنگین و پر از احساس است؟ ناراحت می‌شوم؟ خوشحالم؟ یاد خودم می‌افتم؟ یاد تولد دخترهای خودم؟ چه می‌شود که این شگفت‌انگیزترین لحظات زندگی برایم تا این حد لبریز از احساس و عاطفه می‌شود؟ آن قدر که برای لحظات زایمان یک نفر که شاید در حد چند ساعت هم نشناسمش، تا این اندازه احساساتی می‌شوم؟

چه رازی نهفته است در این ساعت‌های شگفت‌انگیز؟ این راز مگو؟

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1393ساعت 6 بعد از ظهر  توسط من.  | 

بالاخره یک روز خواهد آمد که بچه کوچولوی شومبوس گومبولی شما یاد می‌گیرد در دستشویی/ در کابینت ظرف‌های شکستنی/ در قوطی وایتکس/ در حمام و... را باز کند. پیش از این که مجبور شوید با سرعت نور از جا بپرید، به فکر باشید!

حادثه‌ها از آنچه در توان بچه‌تان می‌بینید، به شما نزدیک‌ترند!

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم خرداد 1393ساعت 12 بعد از ظهر  توسط من.  | 

یادم هست که وقتی بچه بودیم، یکی از جملاتی که سعی می‌کردیم با آن هم‌سالان‌مان را تهییج و ترغیب کنیم "اصن تو نمی‌تونی!" بود! این جمله معمولا در مواقعی استفاده می‌شد که خودمان داشتیم یک کار خلافی می‌کردیم و بعد در مقابل دوستی که ما را از آن کار نهی می‌کرد، می‌گفتیم «تو نمیای؟!... پوف! اصلا تو بخوای هم نمی‌تونی!!» این جمله معجزه‌آسا، حس بی‌عرضگی طرف را به شدت جریحه‌دار می‌کرد و طرف حتی اگر در حال ورود به محدوده مین‌گذاری شده هم بودیم، می‌آمد و از ما هم جلو می‌زد!

*

آن روز من و سحر لاغره رفته بودیم روی سقف آلاچیق مدرسه نوساز راهنمایی. مدرسه، بر اتوبان کردستان بود. دیوار کنار آلاچیق، از داخل یک دیوار دو سه متری بود، ولی از بیرون اقلا 100 متر تا زمین فاصله بود!! حالا ما رفته بودیم روی سقف چوبی و کج و معوج آلاچیقی که اگر از یک سمتش لیز می‌خوردی، از ارتفاع 100 متری روی کف اتوبان شتک می‌زدی!! ما رفته بودیم و سحر چاقه داشت التماس می‌کرد که برویم پایین. بهش گفتیم «تو هم بیا بابا!» نیامد. گفتیم «نمی‌تونی بیای!! مگه اون هیکل چاق‌تو می‌تونی بکشی این بالا؟!! هار هار هار» سحر چاقه جوش آورد. پایش را گذاشت روی لبه آلاچیق و با بدبختی خودش را کشید بالا. همان موقع ما ناظم را دیدیم که دارم می‌آید آن سمت. من و سحر لاغره که فرز و ریزه میزه بودیم پریدیم و در رفتیم. سحر چاقه ماند و ناظم آمد و... دیگر هیچ وقت با ما نیامد سراغ شیطانی.

*

عجیب است ولی حتی در بزرگسالی هم می‌شود این جمله را در قالب‌های جدیدتری از دیگران شنید: «سیگار نمی‌کشی؟ پوف... تو عرضه‌شو نداری!»، «تا حالا دوست پسر نداشتی؟! پوف.... چقدر اسکلی بابا!»، «همیشه چادر سرت می‌کنی؟! پوف... تیپت تو حلقم!» عین این جمله‌ را در همین سن و سال از آدم‌هایی هم سن و سال خودمان شنیده‌ام و هر بار یاد همان روز و آلاچیق و سحر چاقه افتاده‌ام. هربار خودم را می‌گذارم جای سحر که خونش به جوش آمد، اما اگر بلد بود خودش را بزند به بی‌خیالی و بگوید «به درک!» گیر ناظم نمی‌افتاد. بعد می‌خندم و جواب طرف را هم نمی‌دهم. یعنی: به درک!

*

«نتوانستن» یک فضیلت است. چرا فکر می‌کنیم ناتوانی عیب است؟ این که من «نتوانم» کسی را به قتل برسانم، یک فضیلت است. این که من «نتوانم» دروغ بگویم، یک فضیلت است. این که «نتوانم» مواد مخدر مصرف کنم، یک فضیلت است. این ناتوانی‌ها چه از سر آگاهی باشد(که چه بهتر) و چه حتی از سر عادت، ارزشمند است. چه به خاطر بزرگ شدن در یک محیط پاکیزه نتوانی دود سیگار را تحمل کنی و چه از سر آگاهی نسبت به عوارض جسمی و روانی‌اش، به هر حال این که «نتوانی» سیگار بکشی، یک فضیلت است.

*

به بچه‌هایمان بیاموزیم این که نمی‌تواند کسی را بزند، عیب نیست. اشکالی ندارد اگر «نمی‌تواند» با آن بچه‌ای که هل می‌دهد بازی کند. بهش یاد بدهیم که اگر کسی مسخره‌اش کرد به خاطر این که «نمی‌تواند» به کبریت دست بزند، بهش توجه نکند. بهش بگوید «برو پی کارت!» و برود پی کارش. ناتوانی بچه‌هایمان را تقدیر کنیم. بهش یاد بدهیم که او قرار نیست با هر کاری ثابت کند که تواناست.

*

خدای توانای من!

خدای بر هر چیز و هر کار توانا!

تو به ما توانایی "مادر خوب" بودن را بده.

 

بعدنوشت: در کامنت‌ها یکی دو نفر اشاره کردند به تفاوت "فضیلت" و "توفیق" که حرفشان حق بود. این که در مورد چیزی آگاه باشی و بتوانی با آگاهی آن را رد کنی (همان توانایی "نه" گفتن) یک فضیلت است. اما این که به خاطر شرایط، عادت، یا هر چیز دیگری نتوانی کار ناپسندی را انجام بدهی، توفیق است. قاعدتا در چنین تعریفی، فضیلت شان بالاتری دارد، اما توفیق هم بودنش بهتر از نبودنش است! با تشکر از دوستان عزیز و دقیق!!

 

پانویس: امروز تولد یل ام‌البنین است؛ این اسطوره مادری...! مادر شدنتان مبارک، مادر عباس!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم خرداد 1393ساعت 0 قبل از ظهر  توسط من.  | 

یکی از وحشتناک‌ترین لحظه‌های بچه‌داری، لحظه پیدا کردن در قوطی رنگ روی زمین است!

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم خرداد 1393ساعت 9 بعد از ظهر  توسط من.  | 

*

شما نیم خورده میوه‌های بچه‌هایتان را چه کار می‌کنید؟ (یا شاید شما بچه‌های خیلی خوبی دارید که سیب را تا ته می‌خورند و یک پر پرتقال هم در بشقاب نمی‌گذارند؟!) من نیم‌خورده‌ها را جمع کردم، دهنی‌هایش را کندم (و خوردم!!)، ریختم توی مخلوط‌کن، یک خرده آب پرتقال، کمی عسل، شاید چند قطره آبلیمو و...: همسر جان! بیا ببین چی درست کردم برات! :))) (ناگفته نماند انقدر خوشمزه بود که محبتم را با همسر تقسیم کردیم!)

*

حالا که هوای عصرها خوب است، قرار گذاشته‌ایم با یک دوست عزیز بچه‌دار. عصرها می‌رویم یک پارک نزدیک مسجد. بچه‌ها یک ساعتی پارک را با لباس‌هایشان گردگیری می‌کنند، صدای اذان که می‌آید جمع می‌کنیم و نماز را می‌رویم مسجد. (مسجدی که کسی نگوید «بچه بشین!» و «بچه نکن!») بچه‌ها مهرهای مسجد را مرتب(!) می‌کنند و سرتاسر فرش‌ها را می‌دوند و ما هم با توجه کامل به نماز(!) نماز می‌خوانیم. خوش می‌گذرد. برای تابستان خیلی خوب است. هفته‌ای یک بار حتی.

*

بیسکوییت بپزید! این بیسکوییت‌ها از همه ساده‌ترند. از من که مطلقا بی‌عرضه بودم، قبول کنید! بعد که یاد گرفتید، می‌شوند بهترین میان‌وعده بچه‌هایتان یا حتی صبحانه (نان و کره است دیگر!).

پتی‌فورهای سیاه و سفید

شرت‌برد کوکی

آیس باکس کوکی

بیسکوییت مارهای رنگارنگ

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام اردیبهشت 1393ساعت 8 بعد از ظهر  توسط من.  | 

من دو تا بچه دارم. دوست داشتم چهار تا داشته باشم، یا حتی بیشتر! از خانواده شلوغ خوشم می آید. از این که بچه ها خانه را بگذارند روی سرشان دلم غنج می رود. با همه این ها دودوتا چهارتای زندگی مان، به دو تا رضایت داده، چون بیشترش منطقی نبود. به هزار و یک دلیل، که فقط یکی اش کمبود توان جسمی خودم است. با این وجود هنوز وقتی خانواده های پنج شش نفره را می بینم، ته دلم یک جور خوبی خوشحال می شود. به خصوص وقتی مادر و پدر شادی داشته باشند و هشت و نه شان در هم گره نخورده باشد.

دوستانی که این جمعیت دوستی من را می دانند، فردای نمایش آن کلیپ «عملیات چهارده بچه» به انواع روش‌ها و مزه پرانی‌ها بهم پیام دادند که شما عملیات را کلید نزدید؟! من که به کل از ماجرا بی خبر بودم، اول رفتم کلی جستجو کردم تا کلیپ را ببینم و بعد که اینترنت مان کفاف نداد، به تعریف دیگران بسنده کردم و خودم هم زدم به خط بامزه بازی که «نه! ما به کمتر از 124 هزار پیغمبر رضایت نمی دیم!» واقعیت این است که آن صحبت ها نه تنها مرا که عاشق افزایش جمعیت خانواده ام خوشحال نکرد؛ بلکه حس بدی نسبت به همه این تصویرهای اغراق شده خانواده خوشبخت پرجمعیت در من ایجاد کرد. آن قایق یا دوچرخه پر از پسربچه (و بدون مادر!) در تبلیغات محیطی شهر تهران، آن روحانی قمی که با 8 تا بچه (اگر تا الان بیشتر نشده باشد!) در یک اتاق با حقوق طلبگی زندگی می کرد، آن پدربزرگ سی و چند ساله، آن خانم دکتری که 5 تا بچه داشت و همین حاج آقایی که معتقد است بچه حداقل 5 تا به نیت پنج تن یا 14 تا به نیت چهارده معصوم، حال آدم را بهتر نمی کنند. دیدن شان لااقل در من موجب نشده چشم هایم برقی بزند و بگویم «وای! آره، ببین چه قدر خوبه!» اتفاقا همه این تصویرها بوی بدی از مصنوعی بودن و گول زدن دارند که آدم شک می کند نکند آن حس غریزی مادرانه و بچه دوستی هم تاثیر همین نمایش های کم ارزش بوده باشد. حسی که تا پیش از این مثل یک عطر گران قیمت ملایم حس می شده، حالا با این سطحی گری غلیظ و غیرعادی شبیه یک شیشه عطر شابدلظیمی(!) شده که خالی کرده باشند از سر تا پایت؛ همان بوی ملایم قبلی هم دیگر به مشام آدم نمی‌رسد.

*

خانم هـ. یکی از آن کارشناس های مذهبی خیلی معروف تلویزیون است. یکی زنگ زده و می پرسد «به نظر شما ما باید چند تا بچه داشته باشیم؟» همان وقتی که دارم فکر می کنم چقدر سوال بیخودی پرسیده و معلوم است که این سوال یک جواب تلویزیونی همه پسند ندارد، خانم هـ. می گوید «ببینید! ما در همه چیز الگومون باید خانم فاطمه زهرا(س) باشند. ایشون چهار تا بچه داشتن، ما هم به پیروی از ایشون چهار تا بچه رو خوب می دونیم!» مانده ام بگردم دنبال فک پخش شده روی زمین، یا به منطق این سوال و جواب فکر کنم!! خب حضرت فاطمه(س) یک بچه را هم در شکم از دست دادند، ما هم تکلیف مان این است که بچه پنجم را بیاوریم و از دست بدهیم؟! ایشان در 9 سالگی ازدواج کردند، ما هم در 9 سالگی ازدواج کنیم؟ ایشان در 18 سالگی به شهادت رسیدند، ما هم...؟!! الگوبرداری یعنی این؟! تا این حد سطحی؟! پناه بر خدا با چنین کارشناسان اسلام شناس و منطقی! واقعا این برنامه ها، این تبلیغات، برای چه کسانی تهیه می شوند؟ چه فکری می کنیم در مورد سطح شعور آدم های پای تلویزیون؟ قرار است با چنین منطق سطحی و ساده لوحانه ای، چه قشری از آدم ها را تشویق کنیم به بچه دار شدن؟ می خواهیم نسل ساده لوح ها را بیشتر کنیم، یا پدر و مادرهای منطقی تر را تشویق کنیم به تربیت بهتر برای فرزندان بیشتر؟

*

من دو تا بچه دارم و اگر می توانستم دوست داشتم چهار تا بچه داشته باشم. نه به خاطر توصیه خانم یا آقای توی تلویزیون، که این روزها فقط موجب خنده و سرگرمی شده و تمسخر آن هایی که با علم، آگاهی و ایمان واقعی، بچه های بیشتری دارند. به نظرم با همین رویه پیش برویم، همین دسته اندکی که آگاهانه می خواهند بچه های بیشتری داشته باشند هم پشیمان می شوند! آقای صدا و سیما، می شود لطفا بی خیال تبلیغات مثبت فرهنگی شوید؟ تجربه ثبت نام یارانه ها کافی نبود؟ می شود شما همان تبلیغات بانک و چیپس را به عهده بگیرید و بی خیال افزایش نسل شوید؟ می ترسم منقرض شویم!

 

پانویس اختیاری: این یادداشت را برای همشهری جوان نوشته بودم که نشد منتشر شود. نشد دیگر...!

پانویس اجباری: من به سیاست‌های جمعیتی، لزوم افزایش نرخ زاد و ولد و دلایل اقتصادی و اجتماعی آن واقفم. اصلا خودم طرفدار این سیاست‌های جمعیتی‌ام. فقط با این «روش تبلیغ» مخالفم.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1393ساعت 11 قبل از ظهر  توسط من.  | 

مطالب قدیمی‌تر